Ætlar að njóta þriðja æviskeiðsins

Ólöf Jónsdóttir hefur starfað í Sundlauginni Laugaskarði frá árinu 2005 fyrst sem almennur starfsmaður og síðar forstöðumaður. Ýmislegt hefur á dagana drifið á 21 ári í Laugaskarði og stiklar hún hér á stóru í samtali um ferilinn. Ólöf lét af störfum nú um mánaðamótin og ætlar sér að njóta þriðja æviskeiðsins með ýmsum hætti.

Ólöf hóf störf í Sundlauginni Laugaskarði árið 2005, eftir að þau hjónin hættu rekstri garðyrkjustöðvarinnar Akurs svo hún hefur starfað þar samfleytt í 21 ár. Hún segir margt hafa breyst á þessum tíma. „Húsið var eins en allt öðruvísi innréttað. Afgreiðslan var í litlu búri beint á móti inngangnum og starfsmannaaðstaðan lítil en með skápum fyrir starfsfólk og sjúkrabekk,“ segir Ólöf. Hún bætir því við að stór líkamsræktarsalur hafi verið þar sem starfsmannarýmið er í dag. Þar hafi hlaupabrettin og líkamsræktartækin verið sem eru hinum megin á hæðinni núna. „Vestan megin var salur fyrir tíma í alls konar líkamsræktartíma svo sem eróbik, pílates, karlaþrek, morgunpúl og fleira. Það var mjög skemmtilegt en það dofnaði yfir öllu þegar þetta hætti,“ segir Ólöf og rifjar upp að breyting hafi orðið þegar efri hæðin var tekin í gegn árið 2017.

Alltaf gaman í vinnunni

Þó breytingar verið gerðar á húsnæðinu og fleiru á tíma Ólafar þar þá segir hún alltaf hafa verið gaman að vinna í sundlauginni. „það hefur alltaf verið góður starfsandi og ég hef verið mjög heppin með samstarfsfólk,“ segir Ólöf og nefnir einnig að fastagestir séu fjölmargir. „Það koma hópar á föstum tímum og leysa heimsmálin í pottinum,“ segir hún og tekur fram að það hafi verið góð breyting sem var gerð í vetur að opna kl. 6:30 á morgnana í stað kl. 6.45. „Það er mikil ánægja með það og það hefur fjölgað í morgunhópnum eftir þessa breytingu.“

Ólöf segir að stundum hafi hún verið alveg örþreytt eftir góða sumardaga þegar sundlaugin er yfirfull af fólki. „Þegar það er svona margt fólk þá þarf að hafa augun alls staðar til að fylgjast með og maður er alltaf hræddur um að missa af einhverju,“ segir hún og tekur fram að það hafi ekki verið neinar eftirlitsmyndavélar hér áður og bara tveir á vakt, karlinn úti og konan inni, rétt eins og það er í dag. „Það er eiginlega mesta áskorunin í starfinu að vera bara tvö á vakt á veturna, ekki síst þegar skólasundið er. Það er líka mjög lítið svigrúm til að fara í mat eða bara á snyrtinguna. En á sumrin eru þrír starfsmenn á vaktinni og fleiri um helgar svo það er mun betra.“ Hún kveðst þó hafa verið ofboðslega heppin allan þennan tíma því hún hafi sloppið að mestu við alvarleg atvik.

Sigraðist á vatnshræðslu

Sjálf er Ólöf dugleg að synda og spurð hvort hún hafi alltaf verið það svarar hún því neitandi og hlær. „Ég hugsa að þetta hafi verið svona köllun eða áskorun því ég var svo vatnshrædd sem krakki. Ég grenjaði eins og villingur þegar ég var krakki og systir mín var að fara með mig í sund. Við bjuggum hérna úti í sveit og það var ekki til bíll heima þegar ég var lítil, bara vörubíll. Og við fórum stundum með rútu til Hveragerðis að fá okkur ís og fara í sund. En þegar ég fór að vinna í sundlauginni var ég löngu farin að synda reglulega enda fóru allir krakkarnir mínir á sundnámskeið og æfðu sund.“

Ólöf er fædd og uppalin á Lambhaga í Ölfusi. Þar hófu foreldrar hennar búskap árið 1952 en þau eru bæði Vestfirðingar. „Þau fengu úthlutað jörð í Ölfusinu frá Landnámi ríkisins þar sem þau fengu enga jörð vestur á fjörðum,“ segir Ólöf en foreldrar hennar voru lengst af með hefðbundinn búskap með kindur, kýr og hænur. Eftir stutta tilraun í refarækt fóru þau í samstarf við Reykjabúið í Mosfellssveit, útihús voru innréttuð fyrir kalkúnarækt og er Jón Magnús á Reykjum eigandi Lambhaga í dag og rekur þar kalkúnabú.

Það var því skólarúta sem sótti Ólöfu og hina krakkana í Ölfusið til að sækja skólann í Hveragerði. Spurð hvort hefði getað séð fyrir sér á þeim tíma að hún ætti eftir að verða starfsmaður og svo forstöðumaður sundlaugarinnar svarar hún því hlæjandi að það hefði aldrei hvarflað að henni. Vatnshræðslan tók þó að rjátlast af henni þegar hún eignaðist börnin. „Þá var ég ákveðin í því að byrja strax að fara með þau í sund og það reyndist mér líka vel. Ungbarnasund var ekki byrjað á þessum tíma en við fórum og að sjálfsögðu fóru börnin á sundnámskeið í Laugaskarði. Núna syndir Ólöf daglega og fer dálítið í líkamsræktarsalinn í Laugasport.

Sundlaugarmenningin hefur breyst

Spurð út í framtíð sundlaugarinnar segir Ólöf að það þurfi að markaðssetja svolítið ef það er möguleiki. „Það voru að koma hópar mikið hér áður en það hefur breyst. Það komu rútur með fullt af útlendingum og skólarnir voru að koma meira í skólaferðalögum. Það kom bara einn skólahópur í vor. Núna kemur fólk meira á eigin vegum og sundlaugarmenningin hefur breyst,“ segir hún. Aðspurð um framtíð sundlaugarinnar segir Ólöf mikilvægt að halda áfram að huga að þróun hennar og uppbyggingu, bæði hvað varðar starfsemina sjálfa og aðstöðuna. Hún nefnir að ávallt sé hægt að skoða leiðir til að efla þjónustu og bæta umhverfið þannig að sundlaugin haldi áfram að þróast í takt við þarfir gesta.

Bara njóta

Ekki stendur á svörum þegar Ólöf er spurð hvað hún ætli að gera núna. „Sinna sjálfri mér, heimilinu og börnunum og ferðast aðeins. Svo tek ég örugglega þátt í félagsstarfi eldri borgara og mæti í kjallarann og svoleiðis. Bara njóta.“ Hún segir ekkert sérstakt á planinu í sumar nema fara á Austfirði og til Ítalíu með Söngsveitinni í haust en Steindór, eiginmaður Ólafar, syngur með Söngsveit Hveragerðis. „Það er bara gaman. Við ætlum til Sardiníu á kóramót og svo förum við að plana eitthvað meira,“ segir Ólöf létt í bragði.